كه تا آخر عمر محتاج نشوى « 1 » . و اگر خلاف باشد دو صد چوب ترا زنم تا عبرت تعميه « 2 » گران ديگر گردد . معاذ « 3 » ازين سخن برنجيد و گفت اگر ترا درين « 4 » شفاعت‌نامه شبهه است ، مرا جايى نگاهدار « 5 » تا حقيقت روشن « 6 » شود . پس طريقهء كريمان « 7 » نيست كه پيش از تحقيق به تهديد پيش آيند ؛ و گفت اين سخن كه تو مىگويى سخن كريمان نيست . عبد اللّه مالك از آن سخن درشت كه بر وى گفته بود پشيمان شد و او را معذرت بسيار خواست و در مهمانخانهء خاص فرود آورد و ترتيب معاش او مهيّا كرده « 8 » فرمود كه دبيران در قلم آورند « 9 » تا از ديوان انشاء يحيى برمكى تفحّص كنند كه در باب معاذ شفاعت نامه‌اى نوشته‌اند ، و اين مبادرت با آن مكاوحت كه بود از كجا اقدام فرموده‌اند ؟ قاصدى از عبد اللّه مالك به دار الخلافه رفت و از دبيران يحيى تفحّص نمود . گفتند ما خبر نداريم . او را ضرورت شد ، حال « 10 » به خدمت يحيى باز نمود . يحيى « 11 » نزديكان خود را گفت چه گوييد در باب معاذ حرب كه نامه از زبان من به « 12 » عبد اللّه بن مالك هاشمى برده است . ندما گفتند او را عبرتى و جفايى بايد نمود تا ديگران هم اين راه پيش نگيرند . يحيى ايشان را جواب داد كه سخن شما از مروّت دور است . آنچه معاذ كرده است به اعتماد كرم من كرده است و من هرگز روا ندارم كه او پيش عبد اللّه شرمنده گردد . يحيى به خط خود نامه‌اى با تواضع و مردمى پرداخت كه معاذ حرب نامه‌اى كه به نزد عبد اللّه مالك آورده از من برده است . « 13 » به اميد سخاوت و سماحت شما چندين روز زحمت « 14 » اختيار كرده است و به خدمت شما شتافته . هر لطفى و تربيتى كه در باب او خواهى فرمود منّت آن بر ما خواهد بود . اين‌چنين نامه‌اى فضل به خط خود در قلم آورد و بدان شخص كه از براى تفتيش راستى و دروغ

--> ( 1 ) . ك : + چه به واسطهء نامهء تو مكاوحت آن‌چنان بزرگى از ميان ما برود . ( 2 ) . ك : تعبيه . ( 3 ) . اساس : مالك حرب . ( 4 ) . اساس : ادب . ( 5 ) . ك : + و بر وزير بنويس . ( 6 ) . ك : ظاهر . ( 7 ) . ك : كريمه . ( 8 ) . ك : گردانيده . ( 9 ) . ك : دبير در قلم آورد . ( 10 ) . اساس : ضرورت شده باشد در حال . ( 11 ) . اساس : - يحيى . ( 12 ) . اساس : - زبان . . . به . ( 13 ) . ك : + و او بزرگ و شاعر و فاضل و هنرمند است و شايستگى و بايستگى شغلهاى بزرگ دارد . ( 14 ) . ك : چندين راه دور و زحمت .